Tüm Forumlar  Genel Konular  Serbest Bölüm  Güzel hikayerler...Ve haberler...

Not: Bir yanıt gönderebilmek için kayıtlı olmalısınız.
Kayıt olmak için, burayı tıklayın!

Ekran boyutu: 640 x 480 800 x 600 1024 x 768 1280 x 1024 Kullanıcı Adı: şifre: Biçem Modu: Basit  Yardım  ıstek  Biçem: Font Andale Mono Arial Arial Black Book Antiqua Century Gothic Comic Sans MS Courier New Georgia Impact Lucida Console Script MT Bold Stencil Tahoma Times New Roman Trebuchet MS Verdana   Boyut 1 2 3 4 5 6   Renk Siyah Kırmızı Sarı Pembe Yeşil Turuncu Mor Mavi Bej Kahverengi Turkuaz Lacivert BOrdo Açık Yeşil Mesaj: HTML KAPALI Forum Kodu AÇIK Smiley'ler (Yüz ifadeleri) [quote][i]major tarafından yazılan:[/i] [br]Bundan sonra bu topic de toplamayı düşünüyorum kendi beyendiğim hikaye ve haber türü şeyleri... Sahip olduklarımızın değerini bilmek... Yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk kapımı çaldılar. “Eski gazeteniz var mı, bayan?” Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim, ama ayaklarına gözüm ilişince sustum. İkisinin de ayaklarında eski sandaletler vardı ve ayakları su içindeydi. “İçeri girin de, size kakao yapayım” dedim. Hiç konuşmuyorlardı. Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı. Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım onlara, belki dışarıdaki soğuğu unutturabilir, azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri. Onlar şöminenin önünde karınlarını doyururken ben de mutfağa döndüm ve yarıda bıraktığım işlerimi yapmaya koyuldum. Fakat oturma odasındaki sessizlik dikkatimi çekti bir an ve başımı uzattım içeriye. Küçük kız elindeki boş fincana bakıyordu. Erkek çocuğu bana döndü ve “Bayan, siz zengin misiniz?” diye sordu. “Zengin mi?Yo hayır!” diye yanıtlarken çocuğu, gözlerim bir an yağımdaki eski terliklere kaydı. Kız elindeki fincanı tabağına dikkatle yerleştirdi ve “Sizin fincanlarınız ve fincan tabaklarınız takım” dedi. Sesindeki açlık, karın açlığına benzemiyordu. Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki soğuğa. Teşekkür bile etmemişlerdi, ama buna gerek yoktu. Teşekkür etmekten daha öte bir şey yapmışlardı. Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım takımdı. Pişirdiğim patateslerin tadına baktım. Sıcacıktı patatesler, başımızı sokacak bir evimiz vardı. Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi. Bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım gibi bir uyum içindeydi. Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp, yerlerine yerleştirdim. Çocukların sandaletlerinin çamur izleri halının üzerindeydi hala. Silmedim ayak izlerini. Silmeyeceğim de. Olur ya unutuveririm ne denli zengin olduğumu. [Alıntıdır] [Alıntıdır] [Alıntıdır] DÜŞÜNELİM SORGULAYALIM... Bir bilge adam çölde öğrencileriyle otururken demişki; "Gece ile gündüzü nasıl ayırt edersiniz? Tam olarak ne zaman karanlık başlar,ne zaman ortalık aydınlanır?" Öğrencilerden biri; "Uzaktaki sürüye bakarım, "demiş, "koyunu keçiden ayıramadığım zaman akşam olmuş demektir." Başka bir öğrenci söz almış ve "Hocam"demiş,"İncir ağacını,zeytin ağacından ayırdığım zaman, anlarım ki sabah başlamıştır." Bilge adam uzun süre susmuş. Öğrenciler meraklanmışlar ve, "Siz ne düşünüyorsunuz hocam?"diye sormuşlar. Bilge şöyle demiş; "Yürürken karşıma bir kadın çıktığında, güzel miçirkin mi, siyah mı beyaz mı diye ayırmadan ona arkadaş diyebildiğimde ve yine yürürken önüme çıkan erkeği,zengin mi yoksulmu diye bakmadan, aldırmadan, kardeşim sayabildiğimde anlarımki sabah olmuştur, AYDINLIK başlamıştır..." Bu 6 kuralı unutma... Bir gün tanrı duyguları yaratmış ama bakmış ki bunlar çok yoğun ve güçlü şeyler ve de insanlar bu duygulara hazır görünmüyor. Tutmuş hepsini bir kutuya koymuş ve bir meleğine emanet etmiş. Bu kutuyu ona söyleyinceye kadar açmamasını hatta aralayıp bakmamasını tembihlemiş. Günün birinde bu meleğin dünyaya inmesi gerekmiş. Öykü bu ya kutuyu yanında götürmemek için bir başka meleğe teslim etmiş ve ona sakın açmamasını yoksa Tanrı'nın anlara kızacağını anlatmış... Ancak bu melek, kutunun içerisindekileri çok merak etmiş. Biraz aralayıp baksa hiçbir zararın gelmiyeceğini düşünmüş ve kutuyu aralamış. O kutuyu aralar aralamaz duygular birden kutudan fırlamış ve birer birer dünyaya dökülmeye başlamış. Dünyada insanların değiştiğini, birbirini sevmeye, nefret etmeye, öldürmeye , yüceltmeye başladığını gören ilk melek apar topar dünyadan ayrılmış ve duyguların neredeyse tamamının kutudan çıktığını görünce, kutuyu teslim ettiği meleğin elinden hışımla almış kapatmış.... Ancak kutuda bir tek duygu sıkışıp kalmış, yarısı içerde yarısı dünyada... İşte o duygu UMUT muş. Tüm duygular vaktinden önce dünyaya inmiş ama umudun sadece yarısı inebilmiş. Yani aceleci bir melek yüzünden umut, dünyada hep bir varmış bir yokmuş... İnan! ...Ama yalnızca bildiğin gerçeklere. Güven! ...Ama yalnızca içinde bağladıklarına. Sev! ...Ama yalnızca hak edenleri. Paylaş! ...Ama yalnızca değerini bilenlerle. Çalış! ...Ama yalnızca doğruluk yolunda. Yaşa! ...Ama SAKIN ÖLÜMÜ AKLINDAN ÇIKARMA İlginç bilgiler... *3.7 litre benzin yaklaşık 3 milyon litre içme suyunu kirletmektedir *1 saat süreyle kulaklıkla birşey dinlemek kulaktaki bakteri sayısını %700 arttırır *10'uncu yüzyılda İran'ın veziriazamı olan Abdul Kasım İsmail,kitaplarına çok düşkün bi adammış.Bu sıradan bi düşkünlük değil.117000 cilt kitaptan oluşan kütüphanesini nereye giderse yanında götürüyomuş.Bu iş için develeri kullanıyomuş.Özel eğitimli 400 deve,alfabetik olarak sıralanarak vezirin kitaplarını taşıyolarmış *13 rakamının uğursuz olarak bilinmesi nedeniyle ABD'de birçok otelde 13. katta oda bulunmaz. *135 yaşındaki Ali Muhammed Hüseyin, yeryüzünün en yaşlı insanı olarak biliniyor *1707-1782 arasında yaşamış bir rus kadının; 16 ikiz,7 üçüz ve 4 dördüzü,1725-1765 arasında dünyaya getirdiği belirlendi *18 Şubat 1979 yılında Sahra çölüne kar yağmıştı *1950'den önce kenevir,ağaç kabugu ve marijuana yaprağı kullanılarak yapılırdı. “Niye Ben?” diyen herkes için Brenda, yamaç tırmanışı yapmak isteyen genç bir kadındı. Bir gün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında, neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına. Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı. Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu. Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla Brenda’nın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu. Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens, yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu. Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulması için Allah’a dua edebilirdi yalnızca... Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı. “Allah’ım! Sen bu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et.” Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri “Aranızda lens kaybeden var mı?” diye bağırdı.” Brenda’nın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens kızların dikkatini çekmişti. Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmi çizerek karıncanın üzerindeki baloncuğa şunları yazacaktı: “Allah’ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım...” KALBINIZIN SESINI DINLEYIN David o gün çok yogundu,seçim kampanyalari devam ediyordu.Aceleyle çevirdigi telefonda karsisina çikan sarki gibi bir sesle karsilasinca sasirdi.Özür dileyip kapatti.Ama o hos ses aklindan çikmiyordu. Ertesi gün sabah erkenden o numarayi aradi.Telefon çalarken kalbi çok hizli çarpiyordu. Evet karsisinda yine o tatli ses vardi.Kendisini tanitti. Konusmaya basladilar. Konustukça kizdan daha da Etkileniyordu. Günler geçti.. Hergün onunla konusuyordu,onun sesini duymadan güne baslayamiyordu. Kizgin oldugunda sakinlestiriyor,üzgünken neselendiriyor, monoton günlerde yeni heyecanlar asiliyordu. O soguk kis günleri bu sicacik sesle isinmis ve bahar gelmisti. Bu arada seçim kampanyalarida çetin bir sekilde devam ediyordu.Bu arada aklindan ve kalbinden çikaramadigi o kizla evlenmeliyim diye düsünmeye basladi.Bu kampanyasi içinde olumlu olurdu. Danismani basinin etini yiyiyordu." Evlenirsen ,raitingin 10 puan artar diye...Su ana kadar bu konuyu pek ciddi düsünmemesti. Neden olmasin dedi ve hizla telefonu çevirdi. Hiç nefes almadan evlenmek istedigini söyledi ,kampanyasini anlatti, hayallerinden bahsetti, seçimden sonra karayiplerde bir balayindan bile bahsetti. Onun çoskusu genç kizada geçmisti. Ama bir anda sessizlesti ve miriltili bir sesle " henüz beni görmediniz ,ya begenmezseniz." dedi. David" bu kadar güzel bir sesin ve kalbin sahibi çirkin olamaz herhalde" dedi.Bu arada eski nesesini ve çoskusunu kaybetmisti. O zaman yarin bulusalim dedi.Bulusacaklari yeri konustular. Ertesi gün David heyecanla bulusacaklari yeregeldi.Biraz sonra uzaktan yaninda köpegi ile güzel bir kiz geliyordu. Acaba o mu diye düsündü. Ama parkin o kismindaki tek kisi olmasina ragmen ona bakmiyordu. Uzaklara çok uzaklara bakiyordu. Sanirim o degil dedi. Kizin gözlerinde günes gözlükleri vardi.Kizin gözlerinin ne renk oldugunu düsünmeden edemedi. Kiz David ile telefondaki melegin bulusacagi havuzun yanina kadar geldi. O da ne! Elinde bir beyaz baston vardi. David saskinlikla ona bakakaldi. Bu o telefonlarda konustugu melegiydi.Ama o kördü.Ne yapmaliyim diye düsündü. Kaçip gitmeli mi ? Herseye ragmen elini tutup konusmali ve onunla evlenmeli miydi ? David yutkundu ve birkaç adim atip,kizin yanindan geçip sessizce gitti.Parkin disina çiktiginda son birkez dönüp kiza bakti.Kiz hala uzaklara dogru bakiyor,köpegiyle konusuyor ve David 'i bekliyordu. David günlerce, onu bekleyen kizin hayalini unutamadi. Sürekli dogruyu yaptigina kendini inandirmaya çalisiyordu. Bazen eli telefona gidiyor, o gün isim çikti gelemedim deyip,yine herseye yeniden baslamayi düsünüyordu. Günler geçti ve seçimler sonuçlandi. David seçimleri kaybetti. New Jersey valisi olamamisti. Yine avukatliga devam etmeye basladi. Noel hazirliklarinin devam ettigi o öglen, sekreteri içeri girerek, davanin 25 dk sonra olacagini hatirlatti. Hizla hazirlandi. Çantasini alip adliyeye gitti.Yerine geçti oturdu. Önemli bir tecavüz davasi görülüyordu ve sanigi David savunacakti, isi zordu. Biraz sonra karsi taraf ve hakim de yerlerini almisti. David ilk taniga sorusunu sordu. Moralinin bozulmamasi için karsi tarafin avukatina dönüp bakmamisti bile. 2.tanik ile ilgili notlarina bakarken, yüksek topuklu bir ayakkabi sesi duydu. Karsi tarafin avukati tanigin yanina gidiyordu. Avukat konusmaya basladi.Bu ses çok sert,acimasiz ama bir o kadar da Tanidik geldi.Basini kaldirdi daha bir dikkatle bakti. O sirada saçlarini simsiki topuz yapmis, menekse gözlü, dudaklari bir çizgi gibi kapali avukatla gözgöze geldi. Iste o anda gözlerinde birden baska bir görüntü canlandi. Çaglayan gibi omuzlarindan asagi sarkan sari saçlar, heran gülmeye hazir yürek seklinde dudaklar, melek gibi bir yüz ve güzel bir vücut. Bu o parktaki kiz olabilir miydi..? Yoksa halisülasyonlar mi görmeye baslamisti. 2 saat sonra dava bittiginde hiç bir sey hatirlamiyordu.Yanindan hizla geçen avukatin pesinden kosup bahçede yakaladi. Tam agzini açip konusacakti ki, o menekse göze, ta gözbebeklerinin içine kadar simsicak bir sekilde bakti; o çizgi halindeki dudaklar güller gibi açarak gülümsedi ve sarki gibi melodik bir ses duyuldu. " Merhaba o gün parkta sana saka yapmak istemistim. Herseye ragmen beni isteseydin, cesurca yanima gelip bana telefondaki melegim demis olsaydin, ya da 1-2 saniye daha bekleyebilseydin, sana evet demek için gelmistim. Oysa sen kendi kalbini sinavdan geçirdin ve basarisiz oldun. Bu arada, sürekli aradigin... ya da parktaki günden sonra hiç aramadigin telefon, ofisimdeki direkt telefondu." Ve telefondaki melek yürüyüp gitti... Kalbinizin sesini dinleyin Geç kalınmış pişmanlık... 1994 Eylül'ünün sonları... Serin bir sabah... İzmir yönünden Balıkesir'e yaklaşan bir otobüs, şehrin girişindeki inşaat malzemeleri satan bir dükkânın önünde durdu. Otobüsten, uzun boylu bir genç indi. Elindeki valizden ve tedirgin bakışlarından, buranın yabancısı olduğu anlaşılıyordu. Gömleğinin cebinden çıkardığı kâğıdı dikkatle inceledi. Aradığı adrese ulaştığını görünce, yüzünde hafif bir tebessüm dalgalandı. Kapıdaki görevliden, aradığı kişinin içeride olduğunu öğrenince, sevinci bir kat daha arttı. Heyecanla titreyen eli, büronun tokmağına dokundu: -Giriniz lütfen, kapı açık! -İyi günler! Mustafa Bey, Denizli'den asker arkadaşınız Oktay Bey gönderdi. Size şu notu iletmemi istedi. Mustafa Bey, eski bir dostu hatırlamaktan son derece memnun olmuştu. Ama, "Bu gence, maddî yönden sahip çıkın!" notunu da okuyunca, biraz tedirginleşti. Evet, "ekonomik yönden sıkıntı içinde olan, hem siması hem de yüreği temiz öğrenciler" için yardım ediyor, hattâ yardım bile topluyordu. Karşısındaki gence, bu düşüncelerle bir kere daha baktı. "Saçları jöleli... Üzerine tokaları şıkırdayan dar bir kot takım giymiş; üstelik, sigara da kokuyor." diye düşündü. Arkadaşının, nasıl olup da böyle birine sahip çıkmasını beklediğini anlayamamıştı. Yardım eli uzatılması gereken nice Anadolu delikanlısı dururken... Neyse, görünüşü tuhaf bu genci gözü tutmadığı için, hemen cevap vermektense gencin durumunu araştırmayı düşündü. Ona şimdilik sadece telefon numarasını verip; 'Sen şimdi git yurda yerleş, bir gelişme olursa, ben sana ulaşırım.’ dedi. Daha sonra Denizli'deki arkadaşını arayıp genç hakkında geniş bilgi edinmeyi düşündü; fakat işlerinin yoğunluğundan buna bir türlü fırsat bulamadı. Günler geçip gidiyordu. Bir iki gün sonra, aynı genç yine dükkâna geldi. Mustafa Bey, dükkânın içinde koşuşturup işçilere talimat yağdırırken, genci ihmal ettiğinin farkına bile varamıyordu. Gencin daha sonraki gelişlerinde de Mustafa Beyin işleri dolayısıyla gençle ilgilenmeyişi tekrarlanınca genç artık uğramaz olmuştu. Mustafa Bey, Denizli'deki arkadaşını bir vesileyle aradığında arkadaşı genci sormuş ve onun hakkında bazı bilgiler vermişti. Mustafa Bey, yaptığı hatayı anlamıştı; çünkü genç aslında temiz ve izzetine düşkün, arayış içinde, sahip çıkılması gereken ve istikbal vaat eden biriydi. Mustafa Bey, bunun üzerine genci birkaç gün aradı; fakat bulamayınca bir daha üstüne düşmedi. Bu hâdisenin üzerinden uzun bir zaman geçti. 1999 Haziran'ında, sıcak bir Balıkesir akşamı... Mustafa Beyin dükkânına, iyi giyimli birisi geldi: -İyi günler! Şehrin dışında yaptırdığım villa için, acilen alçıpene ihtiyacım var. -Peki efendim. Şimdilik siparişinizi alalım pazartesi getiririz. -Ama malzemeler yarın lâzım. Eğer getirirseniz, hem nakliye masrafınızı karşılar, hem de yüklü bir avans verebilirim. Bu acil ve kârlı siparişi kaçırmamanın tek yolu, kamyonete atlayıp İzmir'e gitmekti. Nitekim o da, bunu yapmaya karar verdi. Mustafa Bey, dükkânını kapayıp evine gitti. Akşam yemeğinden sonra, kamyonetiyle yola koyuldu. Şehrin 10 km kadar dışında karanlığın koynuna doğru ilerliyordu. Biraz sonra, üniversitenin önündeydi. Az ileride birisi, "oto-stop" çekiyordu. Yaklaşınca, yavaşlayıp oto-stop çeken kişiyi şöyle bir süzdü: Sırtındaki çantası ve tuhaf kıyafetiyle, bir ‘ucube’yi andırıyordu. Üstelik, uzun ve boyalı saçlarından, kız mı, yoksa erkek mi olduğu anlaşılamıyordu. "Hey babalık! Beni de alsana arabana!" deyince, erkek olduğunu anladı. Kendi kendine, "Terbiyesiz!" diye söylenerek, tekrar gaza yüklendi. İki yüz metre gitmemişti ki, içinden bir ses, "Dön ve o genci arabana al!" diyordu. Önce önemsemeyip, yoluna devam etmek istedi. Ama içindeki ses, daha kuvvetli bir şekilde, aynı çağrıyı tekrarladı. Durdu, geri dönüp genci arabasına davet etti. Lâkayt bir tavırla koltuğa yerleşen genç, alkol kokuyordu. Genç hafif bir sırıtmayla teşekkür etti sadece. Yola devam ederlerken Mustafa Bey, gencin makine mühendisliğinin uzatmalı beşinci sınıfını okuyan Denizlili biri olduğunu öğrendi. Bu duruma bayağı keyiflenmişti. Aklına, Denizlili arkadaşı geldi. Gence, bu arkadaşından bahsetmeye başladı. Karşısındaki gencin yüzünde birden soğuk rüzgârlar esmeye başladı. Genç sanki, şok geçiriyordu. Tam bu sırada: -Durdur şu arabayı, durdur diyorum sana! Hemen inmem gerekiyor! Mustafa Bey, şaşırmıştı. Ne oluyordu böyle? Acaba, karşısındakini kıracak bir sözü veya davranışı mı olmuştu? Onun gönlünü almaya çalıştı. Ama, ısrarına rağmen, gencin inme isteğinin önüne geçemedi. Gecenin karanlığında, bir ağaç kümesinin dibinde arabasını durdurmak zorunda kaldı. Genç, öfkeyle kendini dışarı attı. Mustafa Bey, ısrarla aynı şeyi soruyordu: -Bari, niye inmek istediğini söyle! Gencin, lâkayt tavrından eser kalmamıştı. Sesinde, yıllar öncesinden kaynayıp taşan bir öfke gizliydi: -Bak bana, iyi bak! Beni tanımadın değil mi? Beş yıl önce kapına gelip senden yardım istemiştim. Sen ise, orada olduğun hâlde kendine yok dedirttin! Mustafa Bey, şaşkınlıktan donakalmıştı. Kısa süreli bir düşünce felci geçiriyor gibiydi. Kendini toparlayıp, gencin hâlinden pişmanlık duyarak ondan özür dilemek istedi. Yalvarmalarına rağmen genç, karanlığın içinde kaybolup gitti. Bir süre peşinden gitmiş ama yetişememişti. İzmir'e gitmekten vazgeçip, her yeri didik didik aramaya koyuldu. Gencin gidebileceği her yere baktı. Sanki genç, yer yarılıp da içine girmişti. Ne yaptıysa, bir türlü ona ulaşamadı. Eve geldiğinde, vakit gece yarısını çoktan geçmişti. Yıllar önce yaptığı bir ihmal, onun içini kurt gibi kemiriyordu. Günler, ağır aksak da olsa, geçiyordu. O gecenin üzerinden henüz on beş gün geçmişti. Mustafa Bey, içini kemiren o büyük pişmanlıkla, her geçen dakika mum gibi eriyip tükeniyordu. O sabah da işine erken gelmişti. Kapıdaki görevliye selâm verip, odasına geçti. Biraz sonra kapıdaki görevli, sabah çayıyla simidini ve gazetesini getirdi. Görevli henüz kapıya varmamıştı ki, bir gürültüyle irkildi. Arkasına baktığında gazetenin üzerine yığılan Mustafa Beyi gördü. Koşup Mustafa Beyi kaldırdı, odadaki kanepeye yatırdı. Masadaki gazetinin baş sayfasında, kanlar içinde bir gencin büyük boy fotoğrafı vardı. Altında da, bütün olup biteni özetleyen şu cümle yazılıydı: "Makine mühendisliği 5. sınıf öğrencisi genç, oto-stop çekerken, kendisine çarpan bir aracın altında, fecî şekilde can verdi." Duygular... Uzun yıllar önce tüm insani duyguların yaşamakta olan bir ada varmış. İyimserlik,üzüntü,bilgi,gurur.... Ve diğer duygular gibi sevgi de. ***** Günlerden birgün bütün duygulara adanın batacağı bildirilmiş... Bunun üzerine herkes gemisini hazırlayıp adayı terketmiş. ********* Sadece sevgi son ana kadar beklemek istemiş. Ada batmadan önce sevgi yardım istemiş. ************** Önünden lüx bir gemiyle geçmekte olan zenginliğe sormuş: "Beni götürebilir misiniz? "Yapamam.Gemim altın ve gümüşlerle dolu.Sana yer yok!" ******************** Sonra önünden şahane bir gemiyle geçmekte olan gurura sormuş: "Benim götürür müsün? Gurur:"Seni götüremem.Gemim kusursuz.Benim mükemmel gemimi bozabilirsin!" **************************** Sonra yanından geçmekte olan üzüntüye sormuş "Üzüntü lütfen beni götür" "Ah sevgi!O kadar üzüntülüyüm ki, yalnız kalmalıyım. ************************************ Sonra yanından neşe geçmiş. Fakat halinden o kadar memnunmuş ki,sevginin kendisine seslendiğini bile duymamış... ******************************************* Aniden bir ses:"Gel sevgi seni götüreyim"demiş. Bu konuşan kişi yaşlı bir duyguymuş. Sevgi o kadar mutlu ve müteşekkir kalmış ki, ismini sormayı dahi unutmuş... ************************************************* Kurtulduğu zaman herşeyi bilen bilgiye sormuş: Bana yardım eden kişi kimdi? Bilgi "zaman" demiş. ************************************************** ***** Sevgi:Neden bana yardım etti? Bilgi:"Sadece zaman sevginin hayatta önemli olduğunu anladığı için!!!" ************************ Nice insanlar vardır,zengin. Ne yazık ki,zenginliği ve bencilliği yüzünden dostları olmaz. Ancak ölüm vakti gelirken aklına gelir, Sevginin hayatta önemli birşey olduğu Nice insanlar vardır,geniş evlerde,büyük otomobillerde yaşar. Ne yazık ki geriye kalan bir avuç topraktır. **************************************** Bu sayfayı bir dostuna gönder. Gönder ki, Onların senin için ne kadar önemli olduğunu anlasınlar. Tüm dostlarına gönder. Göndermiş olduklarına da gönder. Sana geri geldiğinde çevrendeki arkadaşlarının gerçek arkadaş olduğunu anlarsın. Şimdilik bu kadar eğer beğenilirse... Devam edeceğim... Saygılarımla... [/quote]   İmzanızın eklenmesi için seçiniz. Bu konuya abone ol.