Oyun Sitesi \ FORUM

Haberler İncelemeler Ön İncelemeler Konsol Hileler Tam Çözüm Klasikler Çıkış Tarihleri Forum

Oyun Sitesi \ FORUM

Kullanıcı Adı:	şifre:
şifreyi Anımsa
şifrenizi mi unuttunuz? ÜYE OL

Tüm Forumlar

Genel Konular

Serbest Bölüm

Şiir,Güzel söz,deneme

Not: Bir yanıt gönderebilmek için kayıtlı olmalısınız.
Kayıt olmak için, burayı tıklayın!

Ekran boyutu:

Kullanıcı Adı:

şifre:

Biçem Modu:

Biçem:

Mesaj:

HTML KAPALI
Forum Kodu AÇIK

Smiley'ler (Yüz ifadeleri)

[quote][i]stoneowenman tarafından yazılan:[/i]
[br][font=Times New Roman][/font=Times New Roman]arkadaşlar bu bölümde gelin hepimiz hoşlandığımız şir,güzel söz,denemeleri bu forumda yayınlayalım.[:D]
İlk olarak bir şiir;
Güneşin Vedası

GÜNEŞİN VEDASI 
Güneşin gökyüzüne vedasını izledim 
Sessizce 
Nasıl da üzgündü gittiği için 
Utandı 
Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına 
Anladı gökyüzü ışığının gittiğini 
Sarardı, soldu 
Çaresiz güneş son bir çırpınışla 
Sarı bir Çiğdem uzattı 
Özür dilercesine 
Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi 
Rengi yayıldı suskun dudaklarına 
Birden sen geldin aklıma 
Senin vedan ve gidişin 
Parçalayıp kalbimi en derinden 
İncitip, acıtışın 
Güneş 
Hiç değilse ayı ve yıldızları 
Gönderdi sevdiğine 
Bekle gelicem dercesine 
Sense 
Gözyaşı ve keder bıraktın 
Sonsuza dek gittiğini 
Bana böyle anlattın... 
HOŞÇAKAL ARKADAŞIM 
GÜNEŞİN VEDASI 
Güneşin gökyüzüne vedasını izledim 
Sessizce 
Nasıl da üzgündü gittiği için 
Utandı 
Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına 
Anladı gökyüzü ışığının gittiğini 
Sarardı, soldu 
Çaresiz güneş son bir çırpınışla 
Sarı bir Çiğdem uzattı 
Özür dilercesine 
Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi 
Rengi yayıldı suskun dudaklarına 
Birden sen geldin aklıma 
Senin vedan ve gidişin 
Parçalayıp kalbimi en derinden 
İncitip, acıtışın 
Güneş 
Hiç değilse ayı ve yıldızları 
Gönderdi sevdiğine 
Bekle gelicem dercesine 
Sense 
Gözyaşı ve keder bıraktın 
Sonsuza dek gittiğini 
Bana böyle anlattın... 
HOŞÇAKAL ARKADAŞIM 
GÜNEŞİN VEDASI 
Güneşin gökyüzüne vedasını izledim 
Sessizce 
Nasıl da üzgündü gittiği için 
Utandı 
Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına 
Anladı gökyüzü ışığının gittiğini 
Sarardı, soldu 
Çaresiz güneş son bir çırpınışla 
Sarı bir Çiğdem uzattı 
Özür dilercesine 
Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi 
Rengi yayıldı suskun dudaklarına 
Birden sen geldin aklıma 
Senin vedan ve gidişin 
Parçalayıp kalbimi en derinden 
İncitip, acıtışın 
Güneş 
Hiç değilse ayı ve yıldızları 
Gönderdi sevdiğine 
Bekle gelicem dercesine 
Sense 
Gözyaşı ve keder bıraktın 
Sonsuza dek gittiğini 
Bana böyle anlattın... 
HOŞÇAKAL ARKADAŞIM 
GÜNEŞİN VEDASI 
Güneşin gökyüzüne vedasını izledim 
Sessizce 
Nasıl da üzgündü gittiği için 
Utandı 
Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına 
Anladı gökyüzü ışığının gittiğini 
Sarardı, soldu 
Çaresiz güneş son bir çırpınışla 
Sarı bir Çiğdem uzattı 
Özür dilercesine 
Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi 
Rengi yayıldı suskun dudaklarına 
Birden sen geldin aklıma 
Senin vedan ve gidişin 
Parçalayıp kalbimi en derinden 
İncitip, acıtışın 
Güneş 
Hiç değilse ayı ve yıldızları 
Gönderdi sevdiğine 
Bekle gelicem dercesine 
Sense 
Gözyaşı ve keder bıraktın 
Sonsuza dek gittiğini 
Bana böyle anlattın... 
HOŞÇAKAL ARKADAŞIM 
GÜNEŞİN VEDASI 
Güneşin gökyüzüne vedasını izledim 
Sessizce 
Nasıl da üzgündü gittiği için 
Utandı 
Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına 
Anladı gökyüzü ışığının gittiğini 
Sarardı, soldu 
Çaresiz güneş son bir çırpınışla 
Sarı bir Çiğdem uzattı 
Özür dilercesine 
Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi 
Rengi yayıldı suskun dudaklarına 
Birden sen geldin aklıma 
Senin vedan ve gidişin 
Parçalayıp kalbimi en derinden 
İncitip, acıtışın 
Güneş 
Hiç değilse ayı ve yıldızları 
Gönderdi sevdiğine 
Bekle gelicem dercesine 
Sense 
Gözyaşı ve keder bıraktın 
Sonsuza dek gittiğini 
Bana böyle anlattın... 
HOŞÇAKAL ARKADAŞIM 
[:D]

[/quote]

İmzanızın eklenmesi için seçiniz.
Bu konuya abone ol.

K O N U ı N C E L E M E
stoneowenman	İletim - 12/08/2004 : 16:33:07 arkadaşlar bu bölümde gelin hepimiz hoşlandığımız şir,güzel söz,denemeleri bu forumda yayınlayalım. İlk olarak bir şiir; Güneşin Vedası GÜNEŞİN VEDASI Güneşin gökyüzüne vedasını izledim Sessizce Nasıl da üzgündü gittiği için Utandı Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına Anladı gökyüzü ışığının gittiğini Sarardı, soldu Çaresiz güneş son bir çırpınışla Sarı bir Çiğdem uzattı Özür dilercesine Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi Rengi yayıldı suskun dudaklarına Birden sen geldin aklıma Senin vedan ve gidişin Parçalayıp kalbimi en derinden İncitip, acıtışın Güneş Hiç değilse ayı ve yıldızları Gönderdi sevdiğine Bekle gelicem dercesine Sense Gözyaşı ve keder bıraktın Sonsuza dek gittiğini Bana böyle anlattın... HOŞÇAKAL ARKADAŞIM GÜNEŞİN VEDASI Güneşin gökyüzüne vedasını izledim Sessizce Nasıl da üzgündü gittiği için Utandı Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına Anladı gökyüzü ışığının gittiğini Sarardı, soldu Çaresiz güneş son bir çırpınışla Sarı bir Çiğdem uzattı Özür dilercesine Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi Rengi yayıldı suskun dudaklarına Birden sen geldin aklıma Senin vedan ve gidişin Parçalayıp kalbimi en derinden İncitip, acıtışın Güneş Hiç değilse ayı ve yıldızları Gönderdi sevdiğine Bekle gelicem dercesine Sense Gözyaşı ve keder bıraktın Sonsuza dek gittiğini Bana böyle anlattın... HOŞÇAKAL ARKADAŞIM GÜNEŞİN VEDASI Güneşin gökyüzüne vedasını izledim Sessizce Nasıl da üzgündü gittiği için Utandı Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına Anladı gökyüzü ışığının gittiğini Sarardı, soldu Çaresiz güneş son bir çırpınışla Sarı bir Çiğdem uzattı Özür dilercesine Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi Rengi yayıldı suskun dudaklarına Birden sen geldin aklıma Senin vedan ve gidişin Parçalayıp kalbimi en derinden İncitip, acıtışın Güneş Hiç değilse ayı ve yıldızları Gönderdi sevdiğine Bekle gelicem dercesine Sense Gözyaşı ve keder bıraktın Sonsuza dek gittiğini Bana böyle anlattın... HOŞÇAKAL ARKADAŞIM GÜNEŞİN VEDASI Güneşin gökyüzüne vedasını izledim Sessizce Nasıl da üzgündü gittiği için Utandı Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına Anladı gökyüzü ışığının gittiğini Sarardı, soldu Çaresiz güneş son bir çırpınışla Sarı bir Çiğdem uzattı Özür dilercesine Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi Rengi yayıldı suskun dudaklarına Birden sen geldin aklıma Senin vedan ve gidişin Parçalayıp kalbimi en derinden İncitip, acıtışın Güneş Hiç değilse ayı ve yıldızları Gönderdi sevdiğine Bekle gelicem dercesine Sense Gözyaşı ve keder bıraktın Sonsuza dek gittiğini Bana böyle anlattın... HOŞÇAKAL ARKADAŞIM GÜNEŞİN VEDASI Güneşin gökyüzüne vedasını izledim Sessizce Nasıl da üzgündü gittiği için Utandı Bir kızıllık yayıldı bulut yanaklarına Anladı gökyüzü ışığının gittiğini Sarardı, soldu Çaresiz güneş son bir çırpınışla Sarı bir Çiğdem uzattı Özür dilercesine Sevgiyle öptü gökyüzü sarı Çiğdemimi Rengi yayıldı suskun dudaklarına Birden sen geldin aklıma Senin vedan ve gidişin Parçalayıp kalbimi en derinden İncitip, acıtışın Güneş Hiç değilse ayı ve yıldızları Gönderdi sevdiğine Bekle gelicem dercesine Sense Gözyaşı ve keder bıraktın Sonsuza dek gittiğini Bana böyle anlattın... HOŞÇAKAL ARKADAŞIM
4 S O N Y A N I T L A R (En Son İleti ılk Sırada)
MetFC	İletim - 27/08/2004 : 10:23:27 New blood joins this earth And quikly he’s subdued Through constant pain disgrace The young boy learns their rules With time the child draws in This whipping boy done wrong Deprived of all his thoughts The young man struggles on and on he’s known A vow unto his own That never from this day His will they’ll take away What I’ve felt What I’ve known Never shined through in what I’ve shown Never be Never see Won’t see what might have been What I’ve felt What I’ve known Never shined through in what I’ve shown Never free Never me So I dub thee unforgiven They dedicate their lives To running all of his He tries to please them all This bitter man he is Throughout his life the same He’s battled constantly This fight he cannot win A tired man they see no longer cares The old man then prepares To die regretfully That old man here is me What I’ve felt What I’ve known Never shined through in what I’ve shown Never be Never see Won’t see what might have been What I’ve felt What I’ve known Never shined through in what I’ve shown Never free Never me So I dub thee unforgiven You labeled me I’ll label you So I dub thee unforgiven Metallica
OCTANE	İletim - 21/08/2004 : 11:18:20 Acılar Denizi Ben acılar denizinde boğulmuşum İşitmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni Duyarım yosunların benim için ağladıklarını Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle Bütün gemiler söndürmüş ışıklarını Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse Yılların içimde bıraktıklarını...
stoneowenman	İletim - 21/08/2004 : 10:57:11 Vakit gece yarısı... Ortada ses sada yok... Uzaktan bir iki köpek havlaması duyuluyor o kadar. Rıfkı amcanın yüreği kıpır kıpır... Akşam üzeri hac işlemini birlikte yaptırdığı müstakbel hacı arkadaşlarıyla vedalaşmış, evine gidiyor. Birkaç gün sonra Allah nasip ederse mukaddes topraklara doğru yola çıkacaklar... Bu duyguyu ailesi ve çocuklarıyla paylaşmak için aceleci... Tenha sokakta ilerlerken, loş ışığı henüz sönmemiş bir evin önüne geldiğinde pis bir koku burnunun direğini kırıyor. Öyle pis koku ki, midesi bulanıyor. "Üüffff!" diyor gayri ihtiyari, "Bu ne pis bir koku Allahım. Leş kokusu bu be..." Koku sebebiyle sağına soluna bakınırken loş ışıklı penceireden bir ses duyuyor ağlamaklı: -Anne pişmedi mi daha? Durup içeriye kulak kabartıyor. Duyduğu ses yüreğini dağlıyor: -Az daha sabret yavrum. Az kaldı. Bir başka çocuk sesi. Diğer kardeşi olmalı. -Anne çok acıktım. -Tamam oğlum pişiyor işte. Pis koku insanın midesini bulandırıyor. Öğürmemek için çaba gerek. Peki yavrularını teselli etmek isteyen annenin sesindeki mahzunluğa ne demeli... Rıfkı amca duramıyor: "Ben altmış yaşıma gelmiş bir ihtiyarım. Merak ettim yahu. Bir gidip soracağım." diyor kendi kendine. O zamanlar terör nerde, öyle anarşist nerde? Kimin aklına gelir art niyet... Üstelik biraz araştırsan herkes birbirini tanır. Hele Rıfkı amca ki, Erzurum'da bilmeyen çıkmaz. Biraz da bu cesaretle burnunun direği kırılsa da çalıyor kapıyı. Bir iki tıklatıyor tabii. Sonunda kapı çekingen bir şekilde gıcırtıyla açılıyor. Tamam işte, o leş kokusu içerden geliyor. Ama artık merak, kokuyu bastırmıştır. Kapı aralındı işte. Gencecik bir gelin. Otuz otuzbeş yaşlarında. Yüzüne yaşmak denilen cilbabını çekmiş kapı aralığından soruyor: -Kim o? -Benim kızım, ismim Rıfkı. -Ne istersiniz? -Yoldan geçiyordum. Sesler duydum. Halinizi merak ettim yavrum. Müsaade ederseniz bu meraktan kurtulmak istiyorum. O esnada zaten çocuklar da annelerinin eteğinden tutarak kapı aralığından bu meçhul adama bakıyorlar, niçin geldiğini anlamak istercesine... Rıfkı amca üstleri başlan loş ışıkta bile perperişan olan bu çocukların halini görünce koyveriyor kendini. Dünyası allak bullak oluyor. Ne haccın sevinci kalıyor yüreğinde, ne az önceki manevi heyecan. O yürek şimdi bir sorumlulukla sarsılıyor. Bir mü'min olarak, bu gece vakti iki küçük çocukla bu tenha sokakta loş ışığın altında hayat mücadelesi veren bu sahipsiz genç kadının halinden sorumlu hissediyor kendini. -Kimin kimsen yok mu kızım? -Yok amca. Kocam öleli iyice naçar kaldım. -Evine misafir olabilir miyim? -Buyur gel ama... Cümlenin sonundaki "ama"nın ne anlama geldiğini çok iyi biliyor Rıfkı amca. "Ne oturtacak misafir odam var, ne ikram edecek bir kahvem" denilmek isteniyor. Ne fark ederdi ki, Rıfrı amca ne misafir köşesine kurulmak ne de kahve içmek istiyor. Onun tek derdi bu kimsesiz ailenin halini öğrenmek. Öğreniyor tabi. Yüreği kıyım kıyım kıyılarak öğreniyor. Kapıdan içeri girer girmez dayanamayıp soruyor: -Kızım bu pis koku ne Allasen. Susuyor genç kadın. Dudaklan titriyor. Gözlerinden aşağı inen yaşları fazla saklayamıyor. Başını kaldırıp şöyle bir bakıyor, gece yarısı belki de Allah tarafından gönderilen nur yüzlü ihtiyara. -Söyle yavrum çekinme söyle. -Ölmüş köpek eti amca... Ardından hıçkırıklarını koyveriyor anne. Başını Rıfkı amcanın omuzuna koyup babasına sarılır gibi çaresizliğini anlatıyor: -Çocuklarım aç amca. Kimsem yok. Ne yapaydım? Kime gideydim... Rıfkı amca taş mı sanki? Kim dayanır o hale? Koskoca adam, çocukluğundan beri ilk kez hıçkırarak ağlıyor, hem de çocuklar gibi: -Allahım affet... Allahım affet!.. Çocuklar melül melül annesiyle birlikte ağlayan ak saçlı adamın yüzünden aşağı süzülen yaşlara bakadursunlar, Rıfkı amca ani bir kararla anneyi omuzundan tutuyor: -Tamam kızım, artık ben yanındayım. Sen benim kızımsın, bunlar da torunlarım. Hemen indir o leşi ocaktan. Bekleyin ben yarım saate kalmaz gelirim. Kimsede konuşacak hal yok. Rıfkı amca kapıdan çıkar çıkmaz, ardından atlı kovalarcasına koşuyor. Hem koşuyor hem söyleniyor: -Hacca gitmiyorum bu sene... Hacca gitmiyorum... Allahım affet... Hacca gitmiyorum... Kendi evine vardığında evdekilerin yüreği ağzına geliyor. Eyvah, babalarına ne oldu? Öyle ya Rıfkı amcanın göğsü körük gibi inip kalkıyor. -Baba, bu ne hal. -Hemen dediğimi yapın! -Tamam da baba? Ardından talimatlar yağdırıyor herkese: -Hanım, kullanmadığın ne kadar tabak çanak varsa hepsini çıkart. Yastık yorgan, halı kilim ne varsa çıkartın. Bu telaş üzerine Rıfkı amcanın diğer çocukları da başına üşüşüyor. Ama baba bu. Kimse bir isteğim ikileyemez. Öyle bir saygı var o zaman. Rıfkı amca, hem ağlıyor hem oğluna kızına torunlarına emirler yağdırıyor tatlı tatlı: -Sen badana boya için kireç vs tedarik et; sen keser çekiç çivi falan ayarla. Sizler yastık yorgan çarşaf çıkartın. Sen un yağ şeker gibi erzak hazırla... Haydi hemen yola çıkacağız! "Eyvaah" diyor aile, "Rıfkı amca hac sevdasıyla aklını oynattı." Çünkü gece gündüz hac için hazırlık yapan bu adam birden ne oldu da bu hale geldi? "Tamam bu iş burda bitti" diyor aile. Ama bakalım ne olacak? Yarım saat sonra baba önde, yastık yorgan, mala çekiç, tencere tabak, ailesi ardında. Rıfkı amca yine aynı heyecanla kapıyı tıklatıyor. "Geldik yavrum, geldik!" diyor. Rıfkı amcanın ailesi gördüğü manzara karşısında şaşkın. Herkes nerdeyse küçük dilini yutacak. Ama az sonra işin sırrı anlaşılıyor. Bu kez görev taksimatı hemen aracıkta yapılıyor. Mağdur anne ve çocukları hemen Rıfkı amcanın evine misafir olarak götürülüyor. Çocukların yemekleri hazırlanacak. Güzelce yıkanıp temizlenecek ve karınları doyurulacak. Orda kalanlar da kadıncağızın evini oturacak hale getirecekler. Sabaha kadar evin altı üstüne getiriliyor. Biri kapıyı pencereyi tamir ediyor. Biri boyayı badanayı başlatıyor. Yastıklar yorganlar yerleştiriliyor. Kilimler seriliyor. Ev sabaha bayram evi gibi hazırlanıyor. Üstelik o gürültüyü ne bir komşu duyuyor, ne kimse rahatsız oluyor, hayret!.. Sabah ezanlanyla birlikte herşey tamam... Rıfkı amca ertesi gün huzura kavuşmuş, belli... Sakinleşmiş halde, çocukları tekrar evinde ziyaret ediyor. Erzak getirilmiş çuval çuval... Ayrıca hacca gitmek için ayırdığı parayı da genç anneye teslim ediyor. -Amca Allah senden razı olsun. Allah gönlüne göre versin. Birkaç gün sonra... Hacı adayları yola revan oluyorlar... Rıfkı amca arkadaşlarını yolcu ederken bir garip halde. O mübarek topraklara gidemediği için yüreği buruk. Gerçi çaresiz bir annenin imdadına yetiştiği için de huzurlu. Bu garip duygularla yol arkadaşlarını uğurlayıp, mahzun bir şekilde arkalarından el sallarken, Rıfkı amcanın çocukları, babalarının bu haline doğrusu çok üzülüyorlar. İkibuçuk ay boyunca hacdan dönen arkadaşlarının yolunu gözlüyor Rıfkı amca. Hiç olmazsa onlardan dinleyecek o mübarek yerleri... Ama Rıfkı amcanın ailesi bir kere daha şaşıracak. Çünkü hacdan dönen arkadaşlarının soluk aldığı ilk yer Rıfkı amcanın evi. Herkes Rıfkı amcaya gelip, hürmetle elini öpmek için eğiliyor. Rıfkı amca bile şaşkın: -Hayırdır, hacdan dönen sizsiniz. Ben size gelecekken? -Sen oradaydın. Bizden sonra nasıl gittin? Bizden önce nasıl döndün Hacı Rıfkı? -Yanılmış olmayasınız. -Nasıl yanılırız Hacı Rıfkı, Bize bu yeşil akikleri hediye vermedin mi? Rıfkı amcanın buğulu gözleri uzak ufuklara dalıp giderken, hacı arkadaşları hala, ellerindeki yeşil akikleri Rıfkı amcaya gösterip onu inandırmaya çalışıyorlardı.
OCTANE	İletim - 17/08/2004 : 11:38:16 Yalnız Bir Opera / Murathan Mungan ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim Ben sende bütün aşklarımı temize çektim imrendiğin, öfkelendiğin kızdığın ya da kıskandığın diyelim yani yaşamışlık sandığın Geçmişim dile dökülmeyenin tenhalığında kaçırılan bakışlarda gündeliğin başıboş ayrıntılarında zaman zaman geri tepip duruyordu. Ve elbet üzerinde durulmuyordu. Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim. Başlangıçta doğruydu belki. Sıradan bir serüven, ratsgele bir ilişki gibi başlayıp, gün günden hayatıma yayılan, büyüyüp kök salan , benliğimi kavrayıp, varlığımı ele geçiren bir aşka bedellendin. Ve hala bilmiyordun sevgilim Ben sende bütün aşklarımı temize çektim Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana Bütün kazananlar gibi Terk ettin Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim. Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum. Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum. Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine çerçevesine sığmayan munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma. Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda. Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını Takvim tutmazlığını Aramızda bir düşman gibi duran Zaman'ı Daha o gün anlamalıydım Benim sana erken Senin bana geç kaldığını Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri. Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay, alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıştı. Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza. Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk. Sanki ufacık birşey olsa birbirimizden kaçacaktık. Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki. Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize. Gittin.şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana. Şimdi biz neyiz biliyor musun? Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz. Birbirine uzanamayan Boşlukta iki yalnız yıldız gibi Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız Ne kalacak bizden? bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim su kırık dökük şiirim Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden Bizden diyorum, ikimizden Ne kalacak? Şimdi biz neyiz biliyor musun? Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi. Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi Ve elbet biz de bu aşkla büyüyecek Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz kış başlıyor sevgilim hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan oysa yapacak ne çok şey vardı ve ne kadar az zaman kış başlıyor sevgilim iyi bak kendine gözlerindeki usul şefkati teslim etme kimseye, hiçbir şeye upuzun bir kış başlıyor sevgilim ayrılığımızın kışı başlıyor Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime. Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak... Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır içinizdeki ıssızlığı doldurmaz hiçbir oyun para etmez kendinizi avutmak için bulduğunuz numaralar Bir aşkı yaşatan ayrıntıları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz çıplak bir yara gibi sızlar paylaştığınız anlar, eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara, çağrışımlarla ödeşemezsiniz dışarıda hayat düşmandır size içeride odalara sığamazken siz, kendiniz Bir ayrılığın ilk günleridir daha Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkla Gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup kulak verdiğiniz saatin tiktakları kaplar tekin olmayan göğünüzü geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz bakınıp dururken duvarlara boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çiçek, unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani, unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutukluluk haline, bir trafik kazasına, başımıza gelmiş bir felakete, işkenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya kendimizi hazırlar gibi yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken, ve kazanmış görünürken derinliğimizi Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar denemeseniz de, bilirsiniz hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar Bana Zamandan söz ediyorlar Gelip size Zamandan söz ederler Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir ise yaramadığını bildiğiniz gibi. Dahası onlar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler, öyle düşünürler. Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden karşılaşmak kolay değildir elbet. Kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek. Zaman alır. Zaman Alır sizden bunların yükünü O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, acılar dibe çöker. Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir. Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir. O boşluk doldu sanırsınız Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir gün gelir bir gün başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide o eski ağrı ansızın geri teper. Dilerim geri teper. Yoksa gerçekten Bitmişsinizdir. Zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır, anlamları önemi kavranır. Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini kazanır. Yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır. Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık Mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan Herşeye iyi gelen Zaman sizi kanatır ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla günlerin dökümünü yap benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini kim bilebilir ikimizden başka? sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış bir ilişkiyi, duyguların birliğini, bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi bir düşün emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor orada ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla Bunlar da bir ise yaramadıysa Demek yangında kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda Bu şiire başladığımda nerde, şimdi nerdeyim? solgun yollardan geçtim. Bakışımlı mevsimlerden ikindi yağmurlarını bekleyen yaz sonu hüzünlerinden gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim geçti her çağın bitki örtüsünden oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından bakarken dünyaya yangınlarda bayındır kentler gibiyim: çiçek adlarını ezberlemekten geldim eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların unuttuklarını hatırlamaktan uzak uzak yolları tarif etmekten haydutluktan ve melankoliden giderken ya da dönerken atlanan eşiklerden Duyarlığın gece mekteplerinden geldim Bütünlemeli çocuklarla geçti gençliğimin rüzgara verdiğim yılları dokunmaların ve içdökmelerin vaktinden geldim. Bu şiire başladığımda nerde, şimdi nerdeyim? yaram vardı. bir de sözcükler sonra vaat edilmiş topraklar gibi sayfalar ve günler ışık istiyordu yalnızlığım Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum İlerledikçe... Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü daha şiir bitmeden. Karardı dizeler. Aşk... Bitti. Soldu şiir. Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden Daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde Aşk yalnız bir operadır, biliyordum: Operada bir gece uyudum, hiç uyanmadım. barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim her adımda boynumdan bir fular düşüyordu el kadar gökyüzü mendil kadar ufuk birlikte çıkılan yolların yazgısıdır: eksiliyorduk mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim her otelde biraz eksilip, biraz artarak yani çoğalarak tahvil ve senetlerini intiharla değiştirenlerin birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında ağır ve acı tanıklıklardan geçerek geldim. Terli ve kirliydim. Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum maskeler ve çiçekler biriktiriyordu linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de... korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları ve açık hayatları seviyordu. Buraya gelirken uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri ödünç almadım hiç kimseden hiçbir şeyi çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için panayır yerleri... panayır yerleri... ölü kelebekler... ölü kelebekler... sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim. Adım onların adının yanına yazılmasın diye acı çekecek yerlerimi yok etmeden acıyla baş etmeyi öğrendim. Yoksa bu kadar konuşabilir miydim? ipek yollarında kuzey yıldızı aşkın kuzey yıldızı sanırsın durduğun yerde ya da yol üstündedir oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar ölü yanardağlar, ölü yıldızlar ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı AŞKIN BİR YOLU VARDIR HER YAŞTA BAŞKA TÜRLÜ GEÇİLEN AŞKIN BİR YOLU VARDIR HER YAŞTA BİRAZ GEÇİKİLEN gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler gözlerim aşkın kuzey yıldızıdır bu yazları daha iyi görülen Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler ilerlerim zamanla anlarsın bu bir yanılsama ölü şairlerin imgelerinden kalma Sen de değilsin. O da değil Kuzey yıldızı daha uzakta yeniden yollara düşerler düşerim bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler yaşamsa yerli yerinde yerli yerinde her şey şimdi her şey doludizgin ve çoğul şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi şimdi her şey yeniden yüreğim, o eski aşk kalesi yepyeni bir mazi yarattı sözüklerin gücünden Dönüp ardıma bakıyorum Yoksun sen Ey sanat! Her şeyi hayata dönüştüren

0.08

Snitz Forums 2000

Popüler Bölümler

Popüler Oyunlar

Biz Kimiz?
Bize Katılın
İletişim

Yukarı Dön

facebook.com/oyunsitesi

twitter.com/oyunsitesi
Oyun Youtube

youtube.com/oyunsitesicom

RSS